Het is een ontluisterend moment wanneer je beseft dat je al een lange zes maanden geen nieuwe tekst meer hebt geschreven. Tuurlijk, er zit een boek tussen, en heel veel gespendeerde tijd aan het zagen over dat boek, maar misschien moet je eens eerlijk zijn met jezelf, Laurien, en toegeven dat je vanaf augustus niet bijster veel meer gewerkt hebt aan dat boek. Meer nog, ergens in september hebben ze het gedrukt en heb je er geen letter meer aan veranderd. Intussen zijn de 2023-wrappeds geschreven, de ins-en-outs voor 2024 gewenst, en word jij binnenkort 29, allemaal onder het toeziend oog van een verhaal over toiletten uit juli. Je houdt niet eens van verhalen over toiletten.
Ik heb eens gelezen wat Sex & the Shitty het afgelopen (half)jaar te bieden had, en het verblijdt (en verontrust) mij dat veel voorvallen opvolging kennen. Zo ben ik onlangs nog een keer in een stront getrapt – vakkundig verscholen tussen kleverige gevallen blaadjes; heb ik nog steeds geen pizza calzone gegeten; wou ik dat ik in Marrakech last had gehad van een lopende wc – en geen verstopte, wat danig genânt is wanneer jij weet dat het oprecht jouw schuld niet is, maar dat weet die arme avondreceptionist natuurlijk niet, en waarom zou hij ook geloven dat het niet jouw fragiele darmpjes zijn die iets te maken hebben met wel zo’n heel toevallig onfortuinlijk voorval. De fooi die we erna gegeven hebben leek ongetwijfeld nog meer onze schuld te bewijzen, maar die was gewoon noodzakelijk en terecht. Hij kon er tenslotte niets aan doen dat wij er niets aan konden doen, maar hij moest het wel oplossen, want dat is het jammerlijke lot van de nachtreceptionist. Het was denk ik een uurtje ervoor dat onze vriendengroep zat te debatteren over hoe wel of niet chill zo’n job als avondreceptionist is. Nog nooit is de aantrekkelijkheid van iets zo snel zo hard gezakt (uitgezonderd elke man die iets nog maar licht adorerend zegt over Andrew Tate).
Ook dit jaar heb ik de Goede Voornemens geskipt, al is er recent wel veel veranderd, en wil ik (mogelijks, we zien wel) verder op dat élan. Enkele actiepunten zijn daarom misschien niet overbodig. Het allerbelangrijkste: minder kakgerelateerde incidenten. Ik haat pipi-kaka-anekdotes, en het idee dat elke recente post hier wel iets te maken heeft met sanitaire voorzieningen en roekeloze hondeneigenaars stemt me droevig. Meer comedy staat ook hoog op de lijst, en meer schrijven stoot, nu ik aan deze zin zit, minder kak al meteen van de eerste plaats. Of het wordt gedeeld, op z’n minst. Wie weet bestook ik mijn uitgeverij met voorstellen voor een tweede boek – maar dat zal pas gebeuren lang nadat ik jou, de wereld, het internet, traditionele en sociale media kapotverveeld heb met herinneringen aan mijn eerste boek, en dat je dat moet kopen, twee of drie keer zelfs, als je wil.
Ik zag onlangs een hippe Netflix-video over een nieuwe reeks, en de interviewer vroeg waarom mensen naar de serie moesten kijken. Wanneer mensen mij vragen waarom iedereen Sex and the Shitty moet lezen, zeg ik altijd: ‘Als je houdt van realistische liefdesverhalen die je doen lachen, als je wil ontspannen, als je jezelf wil herkennen, dan is dit boek voor jou.’ Maar dat meisje uit de hippe Netflix-video beantwoordde diezelfde waarom-vraag met iets dat nooit eerder in mij is opgekomen: ‘Omdat we er heel veel tijd en liefde hebben ingestoken, en we willen dat graag met jou delen.’
Tijd, liefde, toewijding, traantjes, zelfvertrouwen en onzekerheid, elk doordacht én onnozel mopje, superdure post-its van het merk Post-it, het zit allemaal in mijn eerste roman. Ik wil iedereen bedanken die het gekocht, gelezen, gehypet, besproken heeft – ik heb de Carrie Bradshaw van Vlaanderen nog altijd niet verwerkt. Zelfs de mensen die me gebuisd hebben op reviewsites wens ik alle liefde toe. Oprecht. Stel je voor dat iederéén mij goed zou vinden. Er is maar zoveel dat mijn moeder kan zeggen om me dan met mijn voetjes op de grond te houden. Daarenboven: zelfs Dostojevski heeft zijn tegenstanders, toch? Niet in het minst mij, bijvoorbeeld.
In 2024 en als negenentwintiger, in 2025 en als dertiger, en dan, als ‘t God belieft in de jaartallen en leeftijden erna wil ik onder andere maar niet exclusief Tina Fey, Greta Gerwig en Amy Poehler zijn. Roze boeken schrijven waarvan je achteraf moet toegeven dat je geïnternaliseerde chick lit-misprijzen (barf) nu echt wel definitief de vuilbak in mag. Comedysets spelen die maximum eenmalig de woorden 1) gat 2) mosselen en 3) schietgrage sausboterhamvretende ventjes bevatten. Ergens deze en/of volgende week wil ik een groot stuk bladerdeegtaart met banaan eten. En dat is wel weer genoeg langetermijnplanning voor nu.
Laurien vereecken 
Leave a comment