Getest En Overleefd

Ik ben bang van veel dingen. De ondergrens is kleine spin, de bovengrens de abrupte en pijnlijke dood van iedereen die ik liefheb. Dat is een redelijk uiteenlopende schaal zou je denken, en dat is waar. Het is een schaal die ruimte laat voor veel tussenstukjes, zoals net een stap te ver in de zee gaan en de bodem niet meer voelen, als mens failliet gaan omdat ik per ongeluk al jarenlang geld aan het verduisteren ben (al mag er altijd wat per ongeluk verduisterd geld opduiken), en vis met graten. Dat laatste komt trouwens helemaal en exclusief door het kinderliedje Advocaatje ging op reis waarin een man een visgraatje inslikt en doodgaat. Een geheel onverantwoord gebruik van educatieve tools als je het mij vraagt, en de reden dat elke keer mijn familie paling eet, ik steevast opteer voor een garnaalkroket. 

Veel van mijn angsten zijn irrationeel, sommige zijn heel terecht, en sommige zijn misschien ietwat terecht maar mij omgekeerd evenredig aangepraat op de angstschaal. Het zijn hoogstens dingen waar je een beetje voorzichtig mee moet omgaan. Het is die laatste categorie die ik deze vakantie met veel durf in de ogen heb gekeken, en ik ben blij te kunnen melden dat ik het – ondanks initiële twijfel – toch overleefd heb. Want blijkbaar moet je van de volgende dingen toch niet zóveel schrik hebben:

1. De minibar in een hotelkamer. Ja, dat is duur, maar ook niet duurder dan pakweg een pintje op Rock Werchter. Meer nog, het is goedkoper dan een pintje op Rock Werchter. Waarom zou ik geen gekoelde limonade halen uit dit perfect toegankelijke frigootje terwijl ik op een ander moment zeker vier euro zou neertellen voor een kleuterportie water? We klagen wel (terecht) over de festivaltarieven, maar waarom lijkt het idee van iets openen uit de minibar dat voornoemde menselijk faillissement onvermijdelijk over je af te roepen? Soit, ik had dorst én zin in chocolade, en na mijn verblijf moest ik zeven euro afrekenen aan de receptie. Tegen alle verwachtingen in doenbaar. 

2. Een auto huren. Ik weet niet waarom, maar het lijkt alsof een gehuurde auto onvermijdelijk crasht/uitbrandt/gestolen wordt of op z’n minst bekrast door een lokale groep antikapitalistische antihelden, en wie gaat dat betalen? Dan moet je ineens 50.000 euro neerleggen voor een Opel Corsa uit 2017 of de rest van je leven vervangwagen spelen als menselijk koetspaard. Ik denk niet dat het iemand al effectief overkomen is, maar gezien de manier waarop mensen het over buitenlandse verhuurfirma’s hebben is het onvermijdelijk. Ondanks dat mijn reisgenoot parkeerde als een bijziende bompa zonder bril (in een nochtans/gelukkig lege garage) is het allemaal goed afgelopen, en zijn we geen van beide moeten achterblijven als muilezel. 

3. Bungeejumpen. Het is zes jaar geleden dat ik dat gedaan heb, en sowieso relatief ongevaarlijk, maar wist je al dat ik in Nieuw-Zeeland ben geweest? 

4. Een karikatuur laten tekenen als je al eens je neus hebt laten opereren. Je hoeft niets te vrezen, want alsòf schoonheid zich laat definiëren door de arbitrariteit van gezichtskenmerken. Desondanks en compleet losstaand moet ik bepaalde geld-terug-garanties maar eens checken.

Bij nader inzien zijn heel veel van deze niet-angsten ook écht niet-angsten als je maar genoeg geld hebt. Wie had dat gedacht, zeg, dat toegang tot ongelimiteerde fondsen de sleutel tot een probleemloos bestaan is. Maanden niets geschreven en dit is de baanbrekende onthulling van deze post. Verrassing. Het was ook niet mijn bedoeling er reclame van te maken, maar nu je hier toch bent: heb je mijn boek al gekocht? Je doet er jezelf een groter plezier mee dan mij, maar mij toch ook écht een groot plezier, zeker in het licht van die zeven euro die ik aan de minibar heb uitgegeven.